Dopóki będziesz robił to, co robiłeś do tej pory,
będziesz uzyskiwał takie same efekty jak do tej pory.
Jeżeli nie podobają Ci się dotychczasowe efekty,
to musisz zmienić swoje dotychczasowe postępowanie.
Zig Ziglar

Zmiana jest na stałe wpisana w życie każdego człowieka. Ważnym aspektem osiągnięcia sukcesu jest umiejętność dostosowania się do ciągle zmieniającego się otoczenia. Aby Twoje działania były skuteczne musisz być elastyczny.

W każdym działaniu ważny jest plan i odpowiednia strategia realizacji tego planu. Powinieneś jednak być świadom tego, że z biegiem czasu trzeba uaktualniać swój plan, uwzględniając zmieniające się okoliczności. W takich momentach należy wykazać się swoją elastycznością. Im szybciej dostosujesz się do zmieniających okoliczności, tym szybciej osiągniesz sukces.

Bardzo często jest tak, że w pewnym momencie życia odczuwamy znudzenie. Kolejne takie same dni, z ciągle powtarzającymi się czynnościami sprawiają, że czujemy się źle. Popadamy w rutynę i przestajemy dostrzegać ważne rzeczy w naszym życiu. Aby obudzić się z tego niepożądanego stanu rzeczy, warto zmienić coś w swoim życiu. Warto wtedy udać się na przykład na jakąś wyprawę, spoglądając na swoje życie z nieco innej perspektywy.

Dzięki zmianie możemy na nowo odzyskać radość życia, ciesząc się z rzeczy, o których w dobie codziennej gonitwy, zwyczajnie zapomnieliśmy. Może się okazać, że gdy potem wrócimy do wykonywania tych samych czynności, to będziemy traktować je zupełnie inaczej. Wrócimy z nowym spojrzeniem na to, co wykonywaliśmy do tej pory. Dzięki temu będziemy mogli działać efektywniej.

Przepraszam panią – rzekła jedna morska ryba do drugiej.
- Jest pani starsza ode mnie i bardziej doświadczona, pewnie będzie mi pani mogła dopomóc. Proszę mi powiedzieć, gdzie mogę znaleźć to, co nazywają oceanem? Szukałam już wszędzie – bez rezultatu.
- Oceanem jest miejsce, gdzie teraz pływasz – odpowiedziała stara ryba.
- To? Przecież to tylko woda… A ja szukam oceanu – odparła rozczarowana młoda ryba odpływając, by szukać gdzie indziej.

Może „ocean”, którego szukasz w życiu znajduje się dokładnie przed Twoimi oczami? Może pływasz w nim na co dzień, nie dostrzegając tego? Może to Twoi bliscy? Może to pomoc innym ludziom lub jeszcze coś innego sprawia, że możesz być szczęśliwym człowiekiem?

Niedaleko miejsca, gdzie mieszkam, pewna pani zbudowała domek dla kotów pod swoim balkonem. Codziennie je karmi i dba o to, aby osiedlowe koty miały schronienie. Niby zupełnie prosta rzecz, prosta czynność. To jednak jest prawdziwy sukces! Robić to, co się lubi, pomagać zwierzętom i czerpać satysfakcję z tak prostych rzeczy jak dokarmianie kotów. Założę się, że ta pani jest szczęśliwsza niż wielu bogatszych materialnie od niej sąsiadów.

Dla przykładu, mój znajomy kupił kiedyś telefon komórkowy za spore pieniądze. Zabawne było jednak to, że zostawiał go zawsze w domu, bo bał się że mu go ukradną. Po co więc telefon takiej osobie, skoro nie nosi go przy sobie? Telefon komórkowy to przecież nie ozdoba, którą możemy upiększyć mieszkanie. Główną jego funkcją jest komunikacja z innymi ludźmi. Skoro telefon zostaje w domu, to jak mamy się komunikować z ludźmi? Jeżeli taka osoba przebywa 3/4 dnia poza domem, to w 75% ten telefon jest dla niej bezużyteczny. Gdyby policzyć jeszcze spanie, to wyszło by że w 95% jest bezużyteczny. No tak, zapomniałem o bardzo przydatnej funkcji, jaką jest budzik w telefonie.

Oczywiście każda osoba może robić ze swoimi rzeczami co tylko zechce i wykorzystywać je dokładnie tak jak chce… albo jak jej się wydaje, że chce. Do czego zmierzam? Można wysnuć z powyższej sytuacji wniosek, że im więcej masz wartościowych rzeczy, tym więcej masz zmartwień i stajesz się niewolnikiem posiadania. Kupujesz rzeczy, na które nie do końca Cię stać lub są Ci kompletnie zbędne.

Czasem uwolnienie od posiadania rzeczy sprawia, że jesteśmy szczęśliwi. Pomyśl nad tym. Czy faktycznie potrzebujesz tych wszystkich luksusów, aby czuć się szczęśliwym człowiekiem?

Gdy guru siedział na brzegu rzeki pogrążony w medytacji, uczeń pochylił się i położył u jego stóp dwie olbrzymie perły na znak szacunku i oddania. Guru otworzył oczy, podniósł jedną z pereł i trzymał ją tak nieuważnie, że wyślizgnęła mu się z ręki i potoczyła po skarpie do rzeki. Przerażony uczeń skoczył za nią do rzeki, lecz, mimo, że nurkował wielokrotnie do wieczora, nie miał szczęścia. W końcu, cały mokry i wyczerpany, wyrwał guru z medytacji:
- Widziałeś, gdzie spadła. Pokaż mi to miejsce tak, żebym mógł ją dla ciebie odzyskać.
Guru podniósł drugą perłę, wrzucił ją do rzeki i powiedział:
- Właśnie tam!
Anthony de Mello, Modlitwa żaby, 2001

Sprowadźmy postrzeganie świata do dwóch bardzo dobrze znanych Ci postaw: optymizmu i pesymizmu. Spójrz jak różne może być postrzeganie tego samego komunikatu przez dwie różne osoby. Przypuśćmy, że Twój znajomy, widząc jak się dzisiaj ubrałeś, mówi Ci coś takiego:

WYGLĄDASZ DZISIAJ KOSZMARNIE!

Optymista

Hmm… on chce żebym wyglądał lepiej. Może faktycznie powinienem ubrać się nieco inaczej. A może on w ogóle nie ma racji? Dobrze się czuję z tym jak wyglądam i opinie innych osób nie mają dla mnie wielkiego znaczenia. Na wszelki wypadek zapytam jeszcze Małgosię, co sądzi o moim wyglądzie.

Osoba optymistyczna ma otwarty umysł. Pozytywnie reaguje nawet na krytyczne uwagi. Słysząc, że wygląda koszmarnie zastanawia się co może zrobić, żeby wyglądać jeszcze lepiej. Niektórzy też nie przywiązują zupełnie wagi do tego, jak wyglądają, ponieważ nie wpływa to na ich lepsze bądź gorsze samopoczucie.

Pesymista

I co ja mam teraz zrobić? Znowu się nikomu nie podobam. W dodatku słyszę to od tego idioty, którego nie lubię. Cały dzień mi popsuł.

Pesymista negatywnie odbiera wszystko, co dzieje się dookoła niego. W dodatku jest skłonny obwiniać innych o swoje niepowodzenia. Wszystko widzi w czarnych barwach, ciągle marudzi i jest wiecznie niezadowolony. Potrafi wyolbrzymiać nawet drobne błahostki do gigantycznych rozmiarów, jednocześnie przypisując im negatywne znaczenie.

Ten sam komunikat budzi w optymiście i pesymiście zupełnie różne odczucia. Co to oznacza? Że to my sami budujemy swój świat. Tylko od nas samych zależy jak będziemy postrzegać dane sytuacje. Czy będziemy postrzegać je jako szanse i możliwości czy też zagrożenia. Jeśli do tej pory negatywnie postrzegałeś sytuacje, które Cię spotykają – zmień to. Zobaczysz, że z optymistycznym nastawieniem można osiągnąć znacznie więcej, niż ciągle narzekając na wszystko dookoła.

Autor: Arkadiusz Podlaski.

Zostalo tez udowodnione, ze ludzie ktorzy bardziej koncentruja sie na swoich zaletach i odniesionych zwyciestwach niz na swych slabosciach i porazkach, o wiele latwiej daja sobie rade w tru- dnych sytuacjach.

Optymisci maja pozytywne oczekiwania. To wlasnie sprawia, ze we wszystko co robia, wkladaja wiecej pracy i energii niz pesymisci. Poswiecaja wiecej czasu i energii swoim zamierzeniom wykazujac sie w rezultacie wieksza wytrwaloscia. I zaden cud, zaden nieslychany talent, ale wlasnie wytrwalosc sprawia, ze wiedzie im sie lepiej.

„Nasze oczekiwania maja wplyw nie tylko na to, jak widzimy rzeczywiscosc, ale na sama rzeczywistosc” – powiedzial kiedys znany amerykanski psycholog dr Edward Joes ktory udowodnil w swoich badaniach, ze pesymici maja nawet dwa razy wieksze szanse zachorowania na grype!

Optymisci ciesza sie nie tylko lepszym zdrowiem, ale takze zyja dluzej, wypadaja lepiej na egzaminach, sa czesciej awansowani w pracy i rzadziej sie rozwodza.

Z pesymistami jest dokladnie na odwrot – na dodatek cierpia oni czesto na chroniczna niesmialosc i maja mniej przyjaciol.

Pesymista tylko przypadkiem moze osiagnac sukces i z reguly nie jest w stanie go dluzej utrzymac. Nawet jesli spotka go w zyciu cos fantastycznego, nie uzna tego za wygrana. Kiedy wygra los na loterii, powie „Ach, teraz dopiero mi wlepia wielki podatek od wzbogacenia!”. Optymista zas nawet w chwilach dosc bolesnych porazek mowi „Ach, jeszcze jedna lekcja na drodze do sukcesu i jeszcze jedne blad, ktorego juz nie powtorze.”

Jesli chcesz osiagnac (i utrzymac) sukces w zyciu, nie zapominaj ze to wlasnie optymizm bedzie cie poprowadzic w strone osiagniec. Jesli spodziewasz sie czegos pozytywnego, jestes pelen entuzjazmu i sprawiasz wrazenie osoby pewnej siebie, kogos kto wie, co robi. Ludzie ci wowczas ufaja, bo ludzie lubia ufac tym, ktorzy maja zaufanie do siebie (a nie da sie niczego osiagnac, bez zaskarbienia sobie wspolpracy innych). Jesli jestes natomiast pelen negatywnych uczuc, kiedy szarpia toba na ogol zle przeczucia i watpliwosci – takze sygnalizujesz to na zewnatrz. Wowczas ludzie, ktorzy mogliby ci pomoc, zaczynaja cie unikac.

Niestety pesymizm jest bardziej zarazliwy niz optymizm. Kiedy widzisz kogos narzekajacego i kwekajacego na zycie — uciekaj, bo inaczej ty bedziesz wkrotce tez narzekac i kwekac (z jakim przestajesz, takim sie stajesz!).

Oczywiscie, czasami nie jest latwo uciec. Mamy przeciez pesymistow wokol nas wszedzie, czasem w domu, czasem w miejscu pracy. Czesto gesto nie mozemy sie pesymisty pozbyc bo to jeden z szefow albo droga nam osoba, przyjaciel albo czlonek rodziny…

Co robic?

Przede wsyzstkim badz ostrozny! Pamietaj, ze rzadko kiedy twoj optymizm nabawi ich optymizmem. Na ogol jest odwrotnie – to ich pesymizm moze cie szybko nabawic pesymizmem!

Miej sie wiec na bacznosci. Staly kontakt z pesymizmem innych powinien przypominac troche prace w szpitalu chorob zakaznych. Trzeba sie dezyntefykowac po kazdym zetknieciu sie z wirusem i regularnie poddawac szczepieniom. Jednym slowem, trzeba uwazac na kazdym kroku, zeby sie tym pesymizmem nie zarazic.

Pamietaj, ze jesli jestes zbyt dlugo wystawiony na pesymizm, mozesz stac sie pesymista nie zdajac sobie nawet z tego sprawy. Wiekszosc pesymistow przeciez nie wie o tym, ze sa tacy negatywni – wydaje im sie, ze sa tylko realistami a optymisci sa po prostu zwariowani i bujaja w oblokach.

Jedno jest pewne. Optymista ma przewage nad mniej entuzjastycznymi konkurentami – odnosi sie to do zdrowia, pracy, nawet milosci! Pielegnuj wiec swoj optymizm. Ludzie, ktorzy odnosza sukcesy odznaczaja sie wlasniej tym wspanialym pozytywnym spojrzeniem na swiat in na wlasne zycie.

Autor: Wanda Loskot. Mieszka na stałe w USA, gdzie jest doradcą do spraw rozwoju biznesu. Odwiedź jej strony internetowe AkademiaSukcesu.com i SukcesTwojejFirmy, gdzie znajdziesz więcej podobnych artykułów – mozesz się tam nawet zapisać na bezpłatny Kurs Planowania Życia!

Poniżej znajdziesz filmik pod tytułem „Jak być szczęśliwym?”. Znajdziesz w nim kilka prostych reguł, które czynią życie szczęśliwym. Filmik jest opatrzony licznymi ilustracjami i podkładem muzycznym.

Click here to view the embedded video.

“Zakochałem się we właściwej osobie ze wzajemnością. Nareszcie mam odpowiednią dla mnie połówkę. Mamy te same pasje i zainteresowania, lubimy te same rzeczy. Jesteśmy do siebie podobni. Ona ma to, czego ja przez całe moje życie szukałem w kobietach. Wszystko co w niej naturalne jest moim ideałem. Ona naturalna, to mój ideał. To niesamowite. Zawsze wiedziałem, że będę miał idealną dla mnie osobę i tak się stało i tak szczerze, to ona ma w sobie nawet więcej niż oczekiwałem od ideału. To jak by wyjąć z mojej głowy z moich marzeń absolutnie doskonały wzór idealnej kobiety i umieścić go w niej. Ona ma identyczne odczucie co do mnie i ma świadomość, że też jestem dla niej jestem tak idealnie doskonały, jak ona dla mnie”.

Takie słowa często słychać od szczęśliwie zakochanych. Ludzie zakochani radują się, gdy jest deszcz, tańczą, gdy nie gra muzyka, nie czują głodu i ciągle się uśmiechają. Przebywają w nieziemskim stanie umysłu i ciała. Panuje w nich spokojna wyciszająca pełna energii równowaga. Ich dusze tańczą w rytm tej samej pieśni. Jest między nimi niewidoczna nić, która łączy ich w najgłębszej ich cząstce. Tą nić widzą tylko oni. Nikt inny nie ma do niej dostępu. Harmonizują ze sobą energetycznie, seksualnie i świadomościowo. Mają ogromną moc działania. Są niepokonani. Wtedy nie ma problemów i kapotów. Są tylko wyzwania. Nie ma porażek, są tylko lekcje od życia. Wszystko jest wtedy takie łatwe i proste.

Idealny związek miłości, to taki związek, w którym wszystko tak doskonale ze sobą współgra i harmonizuje, że nie trzeba już, ani nic dodawać i ujmować, ani niczego zmieniać. Wszystko jest absolutnie doskonałe. Wszystko do siebie perfekcyjnie pasuje. Każdy element składający się na jedną całość jest jak by stworzony i ustawiony w najwłaściwszym miejscu.

Taka miłość jest jak górski potok wypełniony słodką krystalicznie czystą odświeżającą wodą spływający w dół na rozległe równiny porośnięte zieloną bujną pachnącą roślinnością. Każdy kto zanurzy swe dłonie w tym połyskującym w słońcu potoku doznaje radosnego odświeżenia i zadowolenia. Gdy spotykamy zakochanych ludzi, to samoistnie doświadczamy w jakimś stopniu tego, co oni. Każda chwila w ich towarzystwie niesie spokój i zadowolenie.

Miłość odmienia nasze życie. Nadaje mu inną jakość. To jest najwyższa jakość. Kolory stają się pełniejsze i ostrzejsze. Nasza buzia jest ciągle uśmiechnięta. Wtedy kroczymy ku piękniejszej wspanialszej przyszłości.

Można by rzec, że Miłość jest wtedy, gdy patrzysz w oczy swej ukochanej osoby i nie możesz przestać. Przytulając ją nie wiesz już jak masz to robić, bo tak bardzo Ci się to podoba i tak ogromną Ci to sprawia radość, że jeśli byś tylko mógł, to schował byś ją w swoim wnętrzu aby stała się częścią Ciebie. Czekając na jej przybycie nie jesteś w stanie myśleć o niczym innym, jak tylko o niej. Gdy robicie coś razem, to tak jakbyś pofrunąć do nieba i spacerować po puszystych miękkich delikatnych chmurach. Każdy jej uśmiech jest jak relaksujący sen. Każde jej słowo niesie w sobie wibrację Miłości. Śpiew skowronka, to przy tym pikuś :)

Idealna połówka, to taka osoba, która sprawia, że nie potrzeba Ci już niczego więcej. Daje nam wszystko, czego potrzebujemy. Miłość jest kwintesencją życia. Dzięki niej jesteśmy szczęśliwi, a wszystko inne, to tylko dodatek do życia. Miłości nie da się umiejscowić w czasie ani miejscu. Jest wszędzie. Nosi miano „Boskości w nas”. Udoskonala niedoskonałych i oczarowuje swym powabem i jaskrawością barw.

Gdy dwoje ludzi się w sobie zakochuje z wielką intensywnością, to zatrzymuje się czas. Ludzie są z natury czyści i wspaniali. Ich najgłębsza Istota, to małe dziecko, które pragnie Miłości. Chce być kochana i potrzebna.

Wyobraź sobie, że i Ty jesteś takim mały dzieckiem. Stoisz sobie na leśnej polanie w środku lasu. Do koła są zielone drzewa, czuć świeży powiew wiatru na całym ciele, pod nogami masz miękką trawę i kolorowe pachnące kwiaty, a na gałązkach siedzą ptaszki i radośnie śpiewają. One śpiewają dla Ciebie, bo widzą, że coś jest nie tak.

Wyobraź sobie, że jesteś tam zupełnie sam. Nie ma nikogo. Zgubiłeś się i nie wiesz jak trafić do domu. Nie wiesz, gdzie jest właściwy kierunek. Stoisz całkiem sam, a Twoje dłonie zasłaniają Twoje zapłakane oczka. Ocierasz swoje łzy i bardzo płaczesz. W głębi serca pragniesz, aby ktoś Cię przytulił, pragniesz poczuć się bezpieczny, pragniesz bliskości i bezpieczeństwa. Czujesz lęk w swoim małym serduszku. Boisz się, że nie trafisz do domku i stanie Ci się coś złego.

Nagle słyszysz hałas łamiących się gałęzi. Już sam nie wiesz co robić. Czy zostać, czy uciekać… ale dokąd masz uciekać, skoro nie wiesz gdzie jesteś. Zaczynasz płakać jeszcze bardziej i jeszcze mocniej. Twoje małe ciało jest zupełnie bezradne i każdy może mu zrobić krzywdę. Nie jesteś w stanie nic na to poradzić. I wtedy, w pewnej chwili dzieje się coś niesłychanego. Twój płacz i szlochanie przyprowadziły do Ciebie Twoją Ukochaną Osobą. To ona łamała gałęzie przedzierając się przez zarośla, pędząc Ci na ratunek.

Widzisz ją jak się do Ciebie zbliża. Na jej twarzy widać współczucie i niepokój. Podchodzi bardzo szybciutko do Ciebie i bardzo mocno Cię obejmuje. Powoli przestajesz płakać, uspakajasz się, nastaje cisza. Nagle znika cały lęk, już się nie boisz. Wszystko milknie… jest cicho… zupełna cisza… wtulasz się w nią z całych sił… swoimi malutkimi rączkami obejmujesz ją najmocniej jak tylko się da… wiesz, że masz przy sobie kogoś bliskiego, kogoś, kto Cię zawsze wesprze i zjawi się w chwili, gdy będzie tego najbardziej potrzebował.

Każdy z nas jest takim małym dzieckiem. Pragnie aby go przytulano i kochano. Zawsze uważałem, że największym skarbem jaki można komuś podarować jest Miłość. Prawdziwa szczera Miłość, która nie pozwala nam się poddać. Pcha nas ku nieznanemu i zawsze nas wspiera. Ukochana osoba zawsze nas wspiera. Daje nam siły do działania. Pomaga przezwyciężyć każde wyzwanie.

„Hymn do miłości” mówi:

Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał,
stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący.
Gdybym też miał dar prorokowania i znał wszystkie tajemnice,
i posiadał wszelką wiedzę, i wszelką [możliwą] wiarę, tak iżbym góry przenosił,
a miłości bym nie miał, byłbym niczym.
I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, a ciało wystawił na spalenie,
lecz miłości bym nie miał, nic bym nie zyskał.
Miłość cierpliwa jest i łaskawa.
Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą;
nie dopuszcza się bezwstydu, nie szuka swego, nie unosi się gniewem,
nie pamięta złego;
nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współ weseli się z prawdą.
Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję,
wszystko przetrzyma.
Miłość nigdy nie ustaje, [nie jest] jak proroctwa, które się skończą,
albo jak dar języków, który zniknie, lub jak wiedza, której zabraknie.
Po części bowiem tylko poznajemy, po części prorokujemy.
Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe, zniknie to, co jest tylko częściowe.
Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko,
czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko.
Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecięce.
Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno;
wtedy zaś [zobaczymy] twarzą w twarz:
Teraz poznaję po części, wtedy zaś poznam tak, jak i zostałem poznany.
Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość – te trzy:
z nich zaś największa jest miłość.

Kiedy zapytać kobiety, jaki jest jej ideał… odpowie, że nie wie. Będzie to wiedziała, gdy go spotka. To jest właściwe rozumienie Miłości.

Czym jest więc Miłość? To trudne słowo, a uczucia z nią związane jeszcze bardziej zawikłane. Miłość w każdym przypadku jest indywidualnością, każdy ma swoją własną regułkę na jej temat. Trudno by było o niej pisać nie mając jej w sercu, nie czując jej w duszy…

Od wieków piszą o niej poeci, naukowcy twierdzą, że to tzw. chemia, inny mówią o niej, że to “Coś”. Kocham być kochanym, to najcudowniejsze uczucie jakie nas w życiu spotyka. Wówczas mamy chęć do egzystencji w społeczeństwie, jesteśmy pełni entuzjazmu, nie potrzebne są nam witaminy, jeść człowiek nie musi tyle.

Miłość dodaje mam skrzydeł, wynosi nas ponad normalność, ponad codzienność. Szare i ponure dni w obecności osoby, którą darzymy Miłością zamieniają się w wiosenny słoneczny dzień. Radość jaką
czerpiemy z tego uczucia jest niesamowita i dla człowieka niedoznającego Miłości może wydawać się dziwna… Dlaczego? Ponieważ zakochany człowiek jest promienny niczym słoneczna pogoda, w oczach ma światło, a na ustach wieczny, niekończący się uśmiech.

Od zakochanego szczerze bije dobro i radość ducha. Chce mu się skakać, chce mu się żyć, może góry przenosić. Taka w nas tkwi siła…Chce się być wszędzie i wszystko robić, a najlepiej blisko tej osoby, którą się kocha. Pragnie się dla niej jak najlepiej. Czułe słowa wypływają z ust często nieświadomie. Przychodzi moment i mówi się to, co się czuje nie zwracając uwagi na słowa. A te słowa często są wspaniałym nektarem kojącym duszę i ciało.

Niekiedy wielkie zakochanie sprawia, że traci się w pierwszej fazie rozsadek myśląc irracjonalnie. Mawia się, że Miłość jest ślepa… Ślepcem jest ten, który jej nie doznaje. Jeśli kochasz szczerze, to ufasz, a zaufanie to również jedno z najważniejszych uczuć towarzyszących Miłości.

Tolerancja… akceptujesz partnera z jego wadami i zaletami, jesteś z nim na dobre i na złe. Często partner nie ma wcale wad, a tylko zalety. Każdy ma swoje pasje, swoje zainteresowania, grono swoich przyjaciół. Nie zawsze i nie koniecznie musi to iść w parze z przyzwyczajeniami partnera, dlatego wtedy potrzebujemy tolerancji i zaufania. Rozmowa to kluczowy punkt w związku. Jest niemal najistotniejszym elementem w związku Miłości. By takowa Miłość trwała, potrzebna jest szczera, spokojna rozmowa.

Bywają i trudne dni. Miłość niesie ze sobą różny los, pisze różne scenariusze, ale to my jesteśmy kowalami swego losu i od nas zależy jak wykorzystamy dane nam możliwości.

Dbając o Miłość, pielęgnując ją, można przetrwać największe, burze, kryzysy, klęski. Siłą, jaką się zyskuje staje się niezużyta. Nic nie jest w stanie się oprzeć. Zakochanie mają wielką moc, bo się kochają. Opierają swój związek na zaufaniu i szacunku.

Szacunek jest bardzo istotny, w Miłości i jest podstawą prawdziwego udanego związku. Szanowanie siebie wzajemnie niesie ze sobą mnóstwo plusów, daje satysfakcje z bycia razem, daje bliskość. Jednym z milszych gestów jaki okazujemy naszej ukochanej osobie jest pocałunek. Świadczy on o bliskości i niekiedy zastępuje tysiące słów.

O Miłości można pisać w nieskończoność. Słowa jednak nie oddają w pełni tego wszystkiego, czego się doświadcza, gdy się kocha. Aby przekonać się o czym jest tutaj mowa, należy samemu jej doświadczyć, a gdy się już pojawi, o nią dbać. Jeśli napotkamy ją na swej drodze, cieszmy się Nią.

Uroda mija, lata płyną, liście rosną i opadają, a Miłość jest wieczna i jeśli jest tą właściwą, zostaje z nami do końca naszych dni. Pielęgnowana czułością, dobrem, podlewana namiętnością przetrwa nie jeden zakręt.

Autor: Tomasz Kaczmarzyk.

Można powiedzieć, że szczęście, to bardzo głębokie odczucie trafiające do tej części tego, czym naprawdę jesteśmy. Jego radosna wymowa potrafi spowodować zadumę i atmosferę głębokiego zastanawiania się nad sensem życia, jak każdy z nas potrafi to odczytać i się z niego cieszyć.

Ludzie, to ponad 6 miliardów jednostek, którzy mają podobną strukturę mózgu i budowę ciała, jednak każde wewnętrzne odczucie, każdy element wartości, którymi posługujemy się na co dzień, podyktowany jest tym wszystkim gdzie dorastamy, z jakimi ludźmi mamy do czynienia, jak nasi rodzice kształtowali nasz światopogląd, co oni nam mówili, czy my sami kiedykolwiek zastanawialiśmy się nad tym tematem, z kim rozmawialiśmy o tym, i co napotkaliśmy w naszym życiu.

Każdy ten element składa się na jedną całość, na to kim jesteśmy obecnie. Każdy gest i reakcja obnaża nasze wnętrze dając świadectwo odmienności. Odmienność jest niezmienną cechą każdego z nas. Sprawia, że wszystko postrzegamy nieco inaczej.

Gdy ja bym zapytał Ciebie czym jest miłość dla Ciebie, to nie sądzę abyś odpowiedział mi identycznymi słowami jakimi ja bym Tobie odpowiedział, gdybyś i Ty mnie o to zapytał. Jeśli zapytał bym Cię o szczęście, piękno lub najważniejszą rzecz w życiu, było by podobnie.

Odpowiedzi może być tyle ile jest ludzi, którzy odpowiadają. Biegnąc polną ścieżką każdy zobaczy co innego, poczuje co innego, na co innego zwróci uwagę. Sztuka polega na odnalezieniu swojej indywidualnej drogi, tej właściwej, tej, przez którą będziemy kroczyć i będziemy mogli ją w 100% nazwać SWOIM szczęściem.

Autor: Tomasz Kaczmarzyk.

Można go dać każdemu, zawsze i wszędzie

Gdy się pojawia, wzbudza radość i zadowolenie

Jest oddechem życia i lekiem dla zatroskanych

Jego niezwykła wartość przekracza przestrzeń i czas

Nikt nie jest na tyle biedny, aby nie móc się nim podzielić

Jest ósmym cudem świata i eliksirem młodości

Jest najwspanialszym darem od Boga

Jednoczy ludzi i wzmacnia przyjaźnie

Odpręża umysł, relaksuje ciało

Sprawia, że kochankowie zakochują się w sobie jeszcze bardziej

Przynosi szczęście do domu i jest hasłem przewodnim dla rodziny

Leczy smutek, rozświetla ciemność, koi rany, otula radością

Jest jak poranna rosa… delikatny i przyjemny

Jest najlepszą drogą do ludzkiego serca

Każdy na niego zasługuje

Wywołuje spontaniczną beztroskość i zaufanie

Topi nawet najbardziej lodowate serca

Jest cenniejszy niż niejeden klejnot, piękniejszy niż niejeden obraz i słodszy niż niejeden cukierek

Wznosi się ponad wzgórza i oceany sięgając nieba

Otrzymany tuż o poranku, przynosi szczęście przez cały dzień

Słychać go o świcie od skowronka

Daje siłę, gdy przychodzą chwile słabości

Upiększa każdego, kto nosi go na ustach

Bez niego świat wydaje się nam ciążyć

Łagodzi napięcie dając ukojenie

Sama myśl o nim wywołuje go na twarzy

Każdy dzień bez niego, to dzień stracony

Jest „Magiczną Formułą” na przejście życia w blasku radości

Połączony ze słoneczną pogodą staje się marzeniem wielu

Noszony w sercu emanuje miłością

Znając jego wartość, nie można go przecenić

Płynący z głębi duszy odświeża i oczyszcza

Zamanifestowany w odpowiedniej chwili, jest jak chleb w czasie głodu

Szczerze podarowany brzmi echem w wieczności

Nie można go wyżebrać, pożyczyć ani ukraść

Aby go otrzymać, wystarczy się nim podzielić

Autor: Tomasz Kaczmarzyk.

Przyjaźń to największy skarb, który jest ukryty na dnie serca
Przyjaźń to niewidzialna nić, która łączy ludzi
Przyjaźń to pokój duszy, który daje poczucie potrzeby
Przyjaźń to rozległa przestrzeń, która prowadzi do jedności
Przyjaźń to wartość, której nie da się wycenić
Przyjaźń to przygoda, która nasączona jest odpowiedzialnością
Boże spraw aby moja przyjaźń taka była.
Ks.Piotr.A. Faliński

Czy każdy z nas jest w stanie odpowiedzieć na pytanie czym jest przyjaźń?

Przyjaźń, to cnota. Każdy się zemną pewnie zgodzi, choć nie każdy tak ją nazwie. Przyjaźń, to odpowiedzialność. Czy przyjaciel jest tylko jeden? A może jest ich kilku? Na czym polega prawdziwa przyjaźń?

Chcąc mówić o przyjaźni, trzeba najpierw zaprzyjaźnić się z samym sobą, aby móc przekazać taką samą przyjaźń tej osobie, która jest nam najbliższa. Przyjaźń, to nic innego, jak miłość do bliźniego i traktowanie go na równi z sobą.

W dzieciństwie zawsze mama wpajała mi: “bądź sobą i nie zmieniaj się, bądź piękny wnętrzem, a takiego cię będą pamiętać na zawsze”. Cóż warte były te słowa dla małego szkraba w podstawówce. Wnętrze ma przecież każdy człowiek i u każdego jest ono piękne tylko nie każdy umie je poznać do tego stopnia, aby móc o nim mówić.

Większość jest ludzi, którzy nie mają ochoty zastanawiać się nad takimi „głupotami”, bo jest przecież wiele innych ważniejszych spraw do załatwienia (niezapłacony rachunek za telefon, samochód trzeba dać do mechanika, pooglądać telewizję, itp.). Społeczeństwo woli zamknąć oczy i szybko przebiec tą ścieżką życia, która jest najprostsza i najkrótsza. Na pierwszy rzut oka taka droga wydaję się prosta, bo się nie myśli o niczym i tym samym nie ma zmartwień. Tak naprawdę, to jest ona inna, bo taka codzienność bardzo męczy, gdyż brak w niej zadowolenia z własnego życia. Brak w niej spełnienia. Pójście na „łatwiznę” jest męczące.

Bóg dał nam prawo wyboru pod warunkiem, że będziemy umieli z niego odpowiednio skorzystać. Dał nam ten cenny dar i pozwolił w pełni się nim posługiwać. Przykre jest to, że większość nie umie tego docenić, a tym bardziej zastosować w życiu. Wolność wyboru pozwala nam podejmować decyzje raz dobre, a raz złe.

Bóg dał nam również dusze, która niestety zazwyczaj nie jest odpowiednio pielęgnowana i mało kto nią się przejmuje. Jest tak dlatego, że człowiek nie pojmuje znaczenia swego wnętrza, nie pojmuje, że musi pielęgnować i rozwijać swą duszę.

Dostając duszę, otrzymaliśmy cnoty, a jedną z nich jest przyjaźń. Czy można mówić o przyjaźni, jeżeli nie żyjemy tak, jak powinniśmy, czyli zgodnie z naszą wewnętrzną czystą naturą? Otóż nie można.

Społeczeństwo w dzisiejszych czasach jest zbyt egoistyczne i mało odpowiedzialne, dlatego większość osób nie traktuje takich rzeczy poważnie. Unika odpowiedzialności w obawie przed życiem i nie żyje pełnią w obawie przed odpowiedzialnością.

Biblijny mędrzec Syrach powiada, że przyjaźń jest lekarstwem życia, uzdrawia nasze wnętrze, uzdrawia nas, nadaje wszystkiemu inną jakość. Prawdziwe przyjaźnie rodzą się tylko wśród osób świadomych swojego wewnętrznego Ja, zainteresowanych innymi ludźmi, zdolnych do empatii, lojalności i oddania. Swoboda w przejawianiu się jest wynikiem kochania i doceniania siebie, a jednocześnie umiejętnością darzenia siebie i innych przyjaźnią.

Takie przyjaźnie wymagają też wyzbycia się pożądań i egoistycznych pragnień. Wyzbycie się tych ulotnych urojeń zwiększa nasze szanse na doświadczenie przyjaźni. To prawda, że nasze przyjaźnie mogą być równie silne, a nawet silniejsze niż więzy krwi czy małżeństwa, ale dzieje się tak wtedy, kiedy poradzimy sobie z naszą wewnętrzną ambiwalencją, seksualnością i zgodzimy się na to, że przyjaciele okazują sobie przyjaźń w kratkę. Mówiąc w kratkę, mam na myśli niestałość w postanowieniach i uczuciach.

Tęsknota za prawdziwym przyjacielem jest objawem poszukiwania w naszym życiu takiej więzi, w której doświadczalibyśmy absolutnej miłości i zaufania. To chęć bycia kochanym i potrzebnym wręcz zmusza nas do poszukiwania przyjaciela i partnera.

Kiedy bylibyśmy połączeni przez podobne pasje i dążenia, a u naszego boku mielibyśmy kogoś, przed kim można odsłonić najciemniejsze zakamarki naszej duszy i zarazem nie bać się, że jakichś powodów zostaniemy odrzuceni, to moglibyśmy sobie wtedy pozwolić na spontaniczną radość niemającą końca. Ta radość wynikałaby ze spełnienia, które natomiast wynika z życia wypełnionego pasjami i bliskimi osobami. Takiej osoby pragniemy, takiej osoby szukamy, i tak rozumiemy prawdziwą przyjaźń.

Przyjaźń jest tym, co się buduje, tworzy. Nie bierze się sama z siebie – choćby pojawiła się niespodziewanie – ma swój początek, swoje źródło niczym rzeka. Zaczyna się często górskim potokiem, podziemnym źródełkiem – rozpoczyna się od zachwytu czyjąś osobą – może unikatowym sposobem spoglądania na świat, wspólnym przedmiotem zainteresowań. Przywiązanie tworzy się później – kiedy zostanie odnaleziona choćby wątła nitka porozumienia.

Z czasem rodzi się potrzeba “bycia dla kogoś” – nie tylko stania na uboczu. Przyjaźń jest byciem dla kogoś, byciem bezinteresownym. Przyjaźń to nie “coś za coś” – tym niemniej przyjaciel często nie chce pozostać “dłużny” – nie dlatego jednak, by spełnić powinność, a po to by sprawić radość, dać coś z siebie – podzielić się szczerością, dobrym słowem, może jakimś wspólnym problemem – wspólnym nie przez to, że dwie osoby, dwójka ludzi znajduje się w podobnej sytuacji, a przez to, że dla przyjaciela jest się gotowym “nachylić” do jego problemów, próbować zrozumieć. Takie współodczuwanie z drugim człowiekiem – zwane empatią – jest wyjątkowo piękne.

Człowiek ma wielką potrzebę zrozumienia (to wręcz głód świadomości), że ktoś rozumie jego motywy i je akceptuje. Przyjaciel to ktoś, kto dostrzega nasze wady i zalety – a mimo to nas ceni. Z przyjacielem można rozmówić się, jak z własnym sumieniem. Nie ocenia, a przyjmuje wszystko takim, jakim jest dając wsparcie i siłę.

Czasem jest tak, że przyjaźń boli, wtedy kiedy najbardziej potrzebujemy właśnie tej bliskości drugiej osoby, okazuje się że nie możemy na nią liczyć. Dzieje się tak dlatego, że w każdą przyjaźń wchodzimy ze „skazą charakteru”, która krępuje i ogranicza nasze relacje z innymi. Dlatego ważne jest poznanie własnego wnętrza i zrozumienie, że przecież każdy z nas jest indywidualnością i nie ma drugiej takiej samej osoby.

Dobierając sobie przyjaciela czy przyjaciółkę, szukamy w nich często swojej drugiej połówki, swego odbicia, uzupełnienia nas samych. Z psychologicznego punktu widzenia, szukając przyjaciela, często podświadomie, szukamy drugiego siebie, dlatego często dochodzi do niepotrzebnych niedomówień i przykrości. Brak czystych i szczerych intencji sprawia, że „inność” przyjaciela może nas bowiem doprowadzić albo do frustracji, albo wdzięcznego zaciekawienia, w zależności od tego, jak potrafimy żyć z wrodzoną zazdrością.

Myśląc o przyjaźni zapominamy często o tym, że względnie łatwo jest być przy drugiej osobie i przyjść jej z pomocą w przeciwnościach losu, ale trudniej wytrwać przy nich w ich radosnych chwilach, szczególnie gdy oni doświadczają tego, czego my usilnie pragniemy i nie możemy tego otrzymać. Zazdrość to stan umysłu i ciała, który nie kojarzymy z przyjaźnią i nie jest z nią związany, bo przyjaźń jest dla nas więzią ludzi sobie bliskich i przynajmniej duchowo równych. Zazdrość, to stan presji oraz odrzucenia naszej bliskiej osoby. Dopiero dojrzewając w przyjaźniach skłonni jesteśmy do tego, aby wyjść poza siebie i nauczyć się patrzeć we wspólnym kierunku. Najpierw jednak trzeba zaakceptować siebie i się ze sobą zaprzyjaźnić.

Jest takie banalne stwierdzenie – a mimo to nadal prawdziwe: „życie nie jest bajką”. Czym więc jest? Na pewno czymś dobrym. Nie zawsze wszystko układa się pięknie. Przychodzą chwile, gdzie ni stąd, ni zowąd coś nagle się zmienia. To tak, jak z piękną pogodą, po której nagle zaczyna się burza, a gdy burze przemija zaczyna świecić słońce. Może być tak, że nagle nadciągnie wielka trąba powietrzna, która zabierze lub zniszczy to, co przez jakiś czas było przez nas budowane, otaczane wspólną troską i przyjacielską życzliwością. Widocznie ktoś czegoś nie dopilnował lub po prostu musiało się to stać, aby zrozumieć lekcję od życia i wyciągnąć z tego wnioski.

Jeśli nagle wali się świat dwojga przyjaciół i wynika to z jakichś nieporozumień pomiędzy nimi, to wbrew pozorom nie jest tak źle, bo może być gorzej. Czasem to, co wydaje nam się złe, tak naprawdę jest czymś lepszym. Zawsze jest jakiś sposób na naprawienie sytuacji, na uzdrowienie przyjaźni. Przyjaciel umie wybaczyć przyjacielowi i to nie z litości bynajmniej, a jedynie na skutek “bycia przyjacielem”. Jeśli nie ma wybaczenia, nie ma też przyjaźni. Gdy brak jest możliwości uzdrowienia relacji, należy się rozejść, dać wolność sobie i bliskiej osobie. Tego wymaga od nas właściwe postępowanie zgodne z naszą czystą iskierką tlącą się w głębi nas, w naszej duszy.

Czy jest zatem jakiś sens przyjaźnić się, skoro czasem można ją boleśnie stracić i na tym ucierpieć? Na to pytanie każdy powinien sobie sam odpowiedzieć. Jeśli jednak nie potrafi, to powiem, że jest sens, ponieważ doświadczamy poczucia, że komuś na nas zależy i ktoś nas kocha. Wielu z nas przecież tego pragnie. To napędza ich świat, daje sens życia, wypełnia naszą emocjonalność i daje szczęście.

Przyjaźń traci się rzadko. Częściej przekonujemy się, że nie była ona prawdziwą przyjaźnią, a tylko chwilowym zauroczeniem i niedostrzeganiem rzeczywistości i wtedy pojawia się rozczarowanie. Ale przyjaźń, ta prawdziwa trwa często przez całe życie. Trwa i daje z siebie to, co najlepsze, bo przyjaciel zamieszkuje w nas, ma swoje miejsce w naszym sercu. Zawsze jest tu mile widzialny i przyjmowany z należytą wzniosłością. Trzeba wiele złej woli i determinacji, by ktoś mógł z naszego serca przyjaźń wyrzucić, wymeldować, eksmitować na bruk. Właściwie, to tylko my sami i nasz przyjaciel może tego dokonać. Inni ludzie są tutaj zupełnie nieporadni, jak jesienny liść, który już opadł.

Opadające liście niosą przesłanie mające nam uświadomić, że przemiany są wśród nas. Towarzyszą nam przez całą naszą wędrówkę, która nabiera kolorów, gdy pojawia się w niej przyjaciel płci męskiej lub żeńskiej. Z przyjaźnią między kobieta a mężczyzną bywa różnie. Nie rzadko daje się usłyszeć, że przyjaźń między mężczyzną a kobietą jest niemożliwa.

Dochodzimy tutaj do momentu, w którym zaciera się granica między przyjaźnią, a miłością. Zaczyna bowiem pojawiać się temat seksualności. Psycholodzy potwierdzają, że przyjaźń między mężczyzną, a kobietą występuje rzadziej niż przyjaźń między osobami tej samej płci. Dziwnym trafem zawsze pojawia się cielesny kontakt, który często psuje lub poprawia relacje. Gdy je poprawia, to zaczyna rodzić się miłość i powstaje związek, który ma wielką wartość, bo został stworzony na bardzo silnym fundamencie.

Jak wszystko, tak i przyjaźń ma swoje cykle i pory roku. Często bywają nieprzewidywalne. Najlepiej gdy są spontaniczne. Przynoszą one ze sobą nie tylko radość, ale czasem i smutek. Trzeba umieć się odpowiednio zachowywać i dostrzegać problemy, gdy się tylko pojawiają.

Każdy nieco inaczej postrzega i rozumie słowo „przyjaźń” i ten stan psychofizyczny. Nie da się ukryć, że dla wielu zrozumienie czy ona jest, będzie nierealne. Ten artykuł powstał specjalnie dla tych ludzi, ale również dla innych, którzy chcą się czegoś dowiedzieć na ten temat i uzdrowić swe relacje z przyjaciółmi, których można mieć kilku. Ilu więc można ich mieć?

„Moich przyjaciół mogę policzyć na palcach u jednej ręki. Uważam, że znajomych można mieć wielu, ale przyjaciół tylko kilku. Ktoś powie: „Mam przyjaciół, no bo przecież, gdzie nie pójdę, to zawsze kogoś poznam, więc mam ich coraz więcej.” Czy przyjacielem możemy nazwać osobę nowo poznaną, osobę dla nas zwykłą lub bezbarwną? Na pewno nie! Czy nie lepiej jest powiedzieć: „Mam trzy przyjaciółki, o których wiem prawie wszystko, które wiedzą o mnie prawie wszystko, i które są jednymi z najbliższych mi osób, ale mam też wielu znajomych, z którymi się nawzajem lubimy i szanujemy.” Znajomi jednak przychodzą, są w naszym życiu, ale i również odchodzą i znów poznajemy nowych, a przyjaciele są z nami zawsze często przez całe życie”. Tak oto wypowiada się jedna z moich znajomych. Z jej słów jasno wynika, że przyjaźń jest czymś wyjątkowym i niepowtarzalnym. To bliskość, którą się buduje przez lata poznając się wzajemnie i dbając o siebie.

„Moi przyjaciele wiedzą o mnie prawie wszystko i mówię prawie, bo każdy w sobie nosi jakąś tajemnice. My nie nazwaliśmy się przyjaciółmi po dwóch miesiącach znajomości, ale po wielu latach. Wtedy kiedy dokładnie wiedzieliśmy, że znamy się na tyle długo, żeby czuć, że to przyjaźń, żeby czuć, jak mocno się kochamy, żeby wiedzieć, że jesteśmy w stanie być przy sobie na dobre i na złe, żeby się wspierać, pomagać sobie, żeby czuć, że między nami jest duchowa i emocjonalna więź, że jesteśmy wobec siebie szczerzy, lojalni, i że w jakimś stopniu łączą nas zainteresowania, poglądy, poczucie humoru i wspólne doświadczenia. To wszystko dopiero złożyło się na prawdziwą przyjaźń.” Wielkie i mądre słowa. Świadczą o prawidłowym rozumieniu sedna sprawy.

Niezmiernie ważne więc jest, aby bardzo dobrze się znać. To przychodzi z czasem. Wiedząc o sobie niemalże wszystko można w większym stopniu sobie zaufać i być bliżej siebie. Znając np. reakcje naszej przyjaciółki możemy momentalnie skorygować niewłaściwe zachowania i uzdrowić całą sytuację, gdy zajdzie taka potrzeba. Możemy odpowiednio zareagować, jeśli stanie się coś nieprzewidzianego. Dbanie o wzajemne relacje jest niezbędne, aby istniała bliskość. Tą bliskością obdarujemy niewiele osób. Tylko niektóre z nich mogą tego doświadczyć. Obnażymy nasze wnętrze tylko dla tych wyjątkowych ludzi, których kochamy. To dlatego przyjaciół często można policzyć na palcach jednej dłoni.

Pierwszą ważną cechą przyjaźni jest bliskość, której częścią składową jest zaufanie. Bliskość nie może istnieć bez zaufania, a zaufanie nie może istnieć bez bliskości. Te cechy są nierozłączne. Muszą być razem, aby działały sprawnie. Są fundamentem, na którym należy budować przyjaźń. Bez nich nie ma mowy o prawdziwej przyjaźni. Pełnią tak ważną rolę, ponieważ docierają do naszej duszy… tam, gdzie przyjaźń ma swoje źródło. W naszej duszy rodzą się najczystsze uczucia, takiej jak „Miłość”. Można więc śmiało stwierdzić, że przyjaźń, to związek miłości, ponieważ osoby, które się przyjaźnią wzajemnie się kochają.

Wróćmy jednak do zaufania. Na zaufanie składa się szczerość, uczciwość i wiara. Zaufanie ciężej jest zdobyć i łatwo stracić. Można je zdobyć dwoma sposobami. Jednym z nich jest bazowanie na szczerości i uczciwości, a drugi sposób bazuje na emocjonalnych gierkach i manipulacji. Z całą pewnością powinniśmy się trzymać tego pierwszego sposobu, gdyż jest on właściwy, daje spokój naszym sumieniom, uszczęśliwia nas, pozwala cieszyć się prawdziwym uczuciem, odświeża umysł i co najważniejsze, sprawia, że jesteśmy po prostu sobą, a bycie sobą w przyjaźni, to nurkowanie z butlą tlenową.

Drugi sposób jest jak nurkowanie bez butli tlenowej. Prędzej czy później zabraknie nam tlenu i będzie trzeba się wynurzyć pokazują swoje wnętrze. Jeśli za długo pozostaniemy pod wodą, to utoniemy i wszystko nagle zniknie. Manipulacja, to droga prowadząca w kolczaste zarośla. Wędruje się tam stąpając po ciernistych pnączach, które kaleczą nas, gdy tylko stawiam na nich swoją stopę. Tak samo jest z emocjonalnymi gierkami, które mają na celu zbudowanie zaufania. Każde zdanie, zachowanie i posunięcie prowadzi nas do zniszczenia znajomości, czego skutkiem jest wewnętrzne zranienie i rozgoryczenie.

Bazując na szczerości i uczciwości oddychamy świeżym tlenem, który daje nam siły i chęci. Jest jak łyk czystej odświeżającej wody. Dlatego właśnie, gdy pojawią się jakieś problemy w przyjaźni, to należy o nich szczerze rozmawiać. I w tym momencie natrafiamy na kolejny ważny element przyjaźni. Szczera rozmowa. Nieokłamywanie się.

Mówi się, że czasem najgorsza prawda, lepsze jest od kłamstwa. W pełni się z tym zgadzam. Mówienie prawdy pomaga w lepszym zrozumieniu np. jakiegoś problemu w przyjaźni i dzięki temu szybszemu i efektywniejszemu rozwiązaniu go.

„Najgorsza prawda” musi być jednak (jeśli może kogoś bardzo zranić) przekazywana w odpowiedni sposób i we właściwym czasie. To znaczy, że należy ją przekazywać z odpowiednim stanem emocjonalnym i dopiero, gdy zaistnieją ku temu odpowiednie warunki. Często się spotykam z ludźmi, którzy uważają się za szczerych, bo jak to mówią: „walą prosto z mostu wszystko, co im ślina na język przyniesie”. Według mnie powinni się najpierw walnąć w głowę, a potem nie mówić tego, co zamierzali powiedzieć. Oni tak naprawdę nie zdają sobie sprawy, że mówiąc niektóre rzeczy sprawiają, że ktoś przez to może ucierpieć, bo nie jest w stanie np. przyjąć w tym momencie tej prawdy o sobie lub nie jest w stanie zaakceptować w tej chwili niektórych rzeczy. Mówienie mu tego jest niemądre. Taka „szczerość” jest raczej brakiem taktu i zrozumienia niż wspaniałą cechą. Wynika bardziej z egoizmu niż z subtelności. Niesie zniszczenie.

Można oczywiście powiedzieć wszystko, ale czy to zawsze jest dobre dla odbiorcy? Niekoniecznie. Należy szczerze rozmawiać, ale trzeba to rozbić z wyczuciem. Załóżmy, że nasz przyjaciel ma jakiś problem, który nie daje mu spać po nocach i wielce go stresuje. Ty jako jego przyjaciółka przychodzisz do niego i „walisz prosto z mostu” o co Ci chodzi. Gnębisz go rzeczami, które w tej chwili są dla niego zabójcze. Twój przyjaciel ma jakiś problem, który go ogromnie męczy, a Ty dobijasz go dodatkowo swą „szczerością”. Tu nie o taką szczerość chodzi. Lepiej jest wesprzeć swego przyjaciela i poczekać z przekazaniem mu swych złych wieści dopiero w chwili, gdy to go nie dobije, a gdy już nie ma wyjścia, to przynajmniej zrób tak:

„Wyczuj jaki ma stan emocjonalny, jak się czuje, jakie jest jego obecne zachowanie i dopasuj się do tego stanu jak najbardziej możesz i wtedy przekazuj mu swe wieści. To sprawi, że wszystko odbierze w sposób, który jest dla mnie mniej destruktywny. Postaraj się też użyć właściwych słów. Bądź delikatna i subtelna”.

W tej chwili wyłania nam się kolejny element. Jest nim „wspieranie siebie nawzajem”.

Słowa mojej znajomej są następujące: „Jakże zatroskany jest przyjaciel patrząc na swojego przyjaciela, kiedy ten cierpi, kiedy ma problemy rodzinne, kiedy ktoś go zranił, kiedy na złamane serce lub kiedy ma zwyczajnie zły dzień. Wtedy i on, ten wierny przyjaciel, czuje się źle. Kiedy może to pomaga, ale czasem, nie może nic zrobić, więc jest przy nim i daje mu oparcie. Jakże szczęśliwy jest przyjaciel patrząc na swojego przyjaciela, kiedy temu się układa, kiedy jest zakochany lub kiedy zwyczajnie na dobry dzień. Wtedy i on, ten wierny przyjaciel, jest radosny i się uśmiecha.” Uśmiecha się i raduje razem z nim. Współczuje mu i w razie potrzeby pomaga stanąć na nogi. To jest właśnie siła tkwiąca w bliskości. Jest jak rodzina. Zawsze można na nią liczyć i na niej polegać. Człowiek wie, że cokolwiek by się nie stało, to jest za nim ktoś, kto go wesprze i doda odwagi.

Pamiętaj Drogi Czytelniku, że „Prawdziwy przyjaciel, to ktoś, kto przychodzi, kiedy cały świat odchodzi”.

Autor: Tomasz Kaczmarzyk.