Być może w Twojej głowie często pojawiał się dialog wewnętrzny typu: „Kolejny raz mi się nie udało. Jestem gorszy od innych”. Wszelkie tego typu sformułowania powinieneś wyrzuć ze swojego dialogu wewnętrznego. Pamiętaj, że jesteś wartościową osobą i należy Ci się szacunek. Twoje myśli odpowiadają za nastawienie do życia i podejście do problemów. Jeśli wciąż będziesz się zadręczał swoimi wadami czy porażkami, będziesz negatywnie warunkować kolejne wyzwania, jakie sobie wytyczysz. Dlatego też, abyś w pełni zaakceptował siebie wykonaj poniższe ćwiczenie, które polega na dokończeniu zdań.

1. Lubię siebie, ponieważ…
2. Kocham siebie dlatego, że…
3. Jestem wartościowym człowiekiem, ponieważ…
4. Znakomicie potrafię…

Na koniec tego rozdziału przytoczę myśl Williama Faulknera, który powiedział, że „nie chodzi o to, aby być lepszym od poprzedników, lecz by być lepszym od samego siebie”. Parafrazując to stwierdzenie można powiedzieć, że:

Nie chodzi o to, by być lepszym od innych, lecz by być lepszym od samego siebie!

Widzisz, kiedyś gdy byłem jeszcze dzieckiem, bardzo często brałem do siebie to, co mówią inni ludzie. Wydawało mi się, że jestem gorszy od innych. Działo się tak tylko dlatego, że przejmowałem się negatywną opinią innych ludzi. Dopiero później zdałem sobie sprawę, że to wszystko jest po prostu w taki sposób interpretowane przez mój umysł. Wystarczyło zmienić postrzeganie tych negatywnych opinii. Po prostu nadałem im inne znaczenie. Dzięki temu stałem się bardziej świadomym własnej wartości człowiekiem i przestałem się zadręczać słowami innych osób. Bo jakie to ma znaczenie, że ktoś nazwał Cię na przykład idiotą? To, że ktoś Cię tak nazwał niczego przecież nie zmienia, bo Ty dalej jesteś tą samą osobą. Zapamiętaj zatem, że nikt nie może Ci wyrządzić krzywdy słowami, jeśli Ty się na to świadomie nie zgodzisz. Jeśli Twój umysł nie wyrazi akceptacji na to, co usłyszysz – opinia innych osób nigdy nie wyrządzi Ci krzywdy.

Nie porównuj się też do innych ludzi. Bądź świadom swojej wartości i konsekwentnie realizuj swój plan działania, bez względu na to, co mówią inni. Dlatego tak ważne jest poznanie i zrozumienie swojej wartości. Gdy będziesz ją znał, nie będziesz musiał potwierdzać swojej wartości w opiniach innych osób. Będziesz miał ją w sobie, bez względu na to, co usłyszysz.

Posłużę się jeszcze cytatem z trzeciej części filmu Shrek, który dokładnie oddaje to co chcę Ci przekazać. Te słowa wypowiedział pod koniec filmu jeden z głównych bohaterów.

Kiedyś jeden przyjaciel powiedział mi, że to że inni traktują nas jak potwora albo jak ogra, albo po prostu frajera, to nie znaczy że nim jesteście. Bo najważniejesze jest to, co sami o sobie myślicie, bo jeżeli naprawdę czegoś chcesz albo naprawdę chciałbyś być kimś, to jedyna osoba, która może Ci przeszkodzić, to Ty.

Myślę, że po obejrzeniu tego filmiku zdecydowanie zmienisz swoje emocje, gdy będziesz słyszał tego typu, negatywne opinie. Staniesz się wobec nich obojętny, co spowoduje zwiększenie Twojej pewności siebie. Zapraszam do oglądania.

Click here to view the embedded video.

Kompleks – zbiór myśli, słów, wyobrażeń silnie skojarzonych z pewną inną ważną i silnie zabarwioną emocjonalnie myślą, która zwykle bywa wyparta ze świadomości, stłumiona.

Powrót do tego kompleksu wywołuje zwykle nieprzyjemne efekty, takie jak lęk, niepokój, wstyd, rozdrażnienie, irytację. Z tego względu istnieje silna tendencja do unikania go, zapominania o nim, wypierania go ze świadomości, a także unikania wszystkich myśli, słów i emocji, które na drodze skojarzeń mogą przywieść do świadomości niechciany kompleks.

Istniejące kompleksy wywierają silny wpływ na zachowanie jednostki i wyrażają się w różnoraki sposób, np. w dążeniach, obawach, zachowania wobec otoczenia, nerwowych lub bolesnych reakcjach.

Jak widać kompleks, to zbiór myśli, słów i wyobrażeń o czymś. Myśli można dowolnie zmieniać. Słowa również. Podobnie jest z wyobrażeniami. To co myślimy na dany temat sprawia, że czujemy smutek, przygnębienie, rozdrażnienie, radość, szczęście, zadowolenie i wiele, wiele innych emocji. Sami interpretujemy rzeczywistość na własny sposób.

Za myślami podążają słowa. Słowa niszczą i budują, ranią i uszczęśliwiają. Możemy ranić siebie i innych. Myśli wywołują również nasze czyny i zachowania. Najpierw zawsze jest myśl. Potem słowo i czyn. Dlatego ktoś myśląc, że ma np. zbyt duży nos lub zbyt dużo zmarszczek, zastanawia się nad zmianą tego, i jeśli zdecyduje się na jakiś krok, to go wykonuje ku poprawie swego wizerunku.

Zawsze zanim wykonamy jakieś działanie, to najpierw myśli o swoim nosie czy zmarszczkach. Pojawiające się myśli ubierane są w emocje w wyniku czego pojawiają się informacje w stylu: „mój nos jest brzydki, zupełnie mi się nie podoba, nie pasuje do mojej twarzy, chciałabym go zmniejszyć” lub „mam jedną zmarszczę, źle się z tym czuje, to mnie postarza, jak inni na to będą reagować, będą mnie źle postrzegać”.

Następnym krokiem jest wykonanie np. telefonu do chirurga lub wizyta u kosmetyczki. Teraz myśl przerodziła się w czyn. Ktoś inny mając podobny nos lub zmarszczkę zupełnie by się tym nie przejął, a nawet potraktował jako zaletę, bo postrzega samego siebie w inny sposób. Kompleksy wywołują niepotrzebne zachowania. Można by powiedzieć, że sami sobie stwarzamy kompleksy własnym interpretowaniem i analizą. Te same rzeczy mogą mieć wiele znaczeń i dla każdego być czymś zupełnie innym.

Nasze pojmowanie rzeczy i świata, wynika z naszego wyobrażenia o tych rzeczach i świecie. Gdy ktoś uważa, że ma za bardzo odstające uszy lub że ma duże owłosienie na nogach, to jego postrzeganie samego siebie będzie miało wydźwięk negatywny. Będzie się stresował. Będzie czuł niepokój nie uświadamiając sobie nawet, że to, co on czuje na ten temat jest jego wyobrażeniem będącym następstwem jego myśli. Jest złudzeniem mimo jego faktycznie istniejących fizycznych uwarunkowań. Gdyby polubił swoje włosy, to pewnie był by z nich zadowolony i myśl o nich wywoływała by neutralne lub przyjemne uczucia. Kompleks ma tyle mocy, ile sami nu damy i jest tak ważny, jak sami ważnym go uczynimy.

Zauważ w jaki sposób zwierzęta postrzegają świat. Dla nich nie jest ważne, czy ich partner jest od nich niższy, czy ma wszystkie piórka i czy ma zeza :) Zwierzęta akceptują wszystko takim, jakim jest, nie analizują, nie interpretują. Mają swoje uwarunkowania fizyczne, czasem im czegoś brak, czasem mają czegoś w nadmiarze i zgodnie z tym działają. Nie stresują się, że ktoś to źle oceni. Ich to nie obchodzi.

Mówiąc do zwierzaka, że jego sierść ma nieładny kolor lub śmierdzi mu z pyska nie wywoła to w nim żadnej reakcji. Podobnie, gdyby powiedzieć obcokrajowcowi nieznającemu naszego języka jakieś budujące lub niszczące zdanie, on także nie zareaguje negatywnie, nawet gdy ta rzecz, to jego kompleks. Reakcja zwierzęcia i obcokrajowca będzie uzależniona od sposobu w jaki im to przekażemy. W obu przypadkach jest nieco reakcji instynktownej. Gdybyśmy więc nie mieli logicznego umysłu, to nie było by kompleksu. Umysł ciągle analizuje. W różny sposób przyjmuje to, co przychodzi.

Nie powinno się przyjmować ślepo wszystko, co przychodzi. Trzeba selekcjonować rzeczy i wybierać te najlepsze dla nas. Przyjmować i postrzegać bez oceniania. To jest cecha wielkiej dojrzałości. Akceptujesz bez oceniania. Pozwalasz sobie na niewinną spontaniczność. Tak się zachowują dzieci. Widzą, słuchają i akceptują. Małe dziecko widzi swoją mamę i nie zastanawia się dlaczego jego mamusia jest najpiękniejszą kobietą w okolicy, a jego piętnastoletni brat nosi zawsze długie tłuste włosy. Dla niego liczy się to, co ono do nich czuje oraz ich stosunek go niego.

Dziecko skupia się na duchowym aspekcie rzeczywistości. To jest ważne. Dziecko nie patrzy również na to, że ono samo posiada jakąś fizyczną przypadłość, która jest inna niż u reszty ludzi. Ono po prostu nie traktuje tego jak zaletę lub wadę. Akceptuje bez oceniania. Dzięki temu się nie stresuje, a raczej zawsze jest uśmiechnięte i zadowolone. Logika jest potrzebna do poruszania się po świecie, ale u małego dziecka była by przeszkodą w rozwijaniu się i kształtowaniu swej świadomości.

Dziecko akceptuje siebie w stu procentach. Jego umysł jest czysty. Jego serce jest czyste. Jednak w miarę dorastania, dziecko zaczyna uzależniać się od reakcji innych ludzi. Uczy się życia i postrzegania go od rodziców i otoczenia. Gdy otoczenie jest inteligentne i mądre, to jest duża szansa, że dziecko też takie będzie. Natomiast, gdy otoczenie, to patologia, to większe są szanse na patologiczne poglądy dziecka w przyszłości.

Dziecko słyszy, że jego fizyczna inność, np. wielki pieprzyk na nosie jest zła. Słyszy też, że jego pieprzyk idealnie pasuje do jego małej słodkiej buzi. Słyszy brak akceptacji i akceptację. Załóżmy, że częściej słysz o swych wadach. Zaczyna więc sobie myśleć, że jest gorsze niż inni, że nie pasuje, że inni będą się z niego śmiać i szydzić z jego fizyczności. Jeśli dziecko uwierzy w słowa innych, to zaczyna pojawiać się kompleks. Zauważ, że tak naprawdę, gdy by nie było absolutnie żadnej reakcji ze strony innych ludzi, to większość kompleksów całkowicie by zniknęła. Nie było by wtedy warunków do wykształcenia kompleksu i wiele sytuacji w ogóle by nie zaistniało, bo przecież jak mogę iść na dyskotekę z wielkim pryszczem na nosie. Inny będą go widzieć i się nabijać. A co gdy byś wtedy poszła na tą dyskotekę i spotkała kogoś, kot potem został by Twoim serdecznym przyjacielem lub drugą połówką? Kompleks zadecydował za nas i mógł sprawić, że straciliśmy szansę na coś wspaniałego. Gdyby nie inni ludzie i nasza logika, nie istniałyby kompleksy. Reakcje innych wywołują w Tobie reakcję, a Ty chcąc się obronić przez brakiem akceptacji, przez ewentualnym odrzuceniem, przez krytyką i negatywną reakcją wpadasz w kompleks, bronisz się. To jest naturalny mechanizm przetrwania. Działanie instynktowne.

Rozumiem, że każdy z nas chce wyglądać tak jak mu najbardziej to odpowiada. Każdy chce się podobać sobie i innym. Moja znajoma powiedziała mi kiedyś, że dla niej jest wszystko jedno jak wygląda. Chodzi o to, aby nie uzależniać się od tego, co jest po za naszym umysłem. Gdy nasz umysł jest czysty, to i nasz ciało jest czyste. Nie ma wtedy znaczenia ile się ma wzrostu, jak długie są nasze włosy i ile jesteśmy w stanie przebiec na 100 metrów. Każdy kompleks jest uzależnieniem się. Uzależniając się od kompleksu sami siebie ograniczamy. Tracimy wolność i swobodę, a zyskujemy zaniżoną samoocenę.

Pamiętam, że w młodości miałem wiele kompleksów. Wmawiałem sobie to i tamto. Gdy zrozumiałem, że kompleks jest złudzeniem ego, zrozumiałem, że postrzeganie siebie zależy ode mnie. Można kochać każdego. Można zaakceptować wszystko. Akceptować należy tylko to, co dobre. Fizyczność nie jest ani zły ani dobry. My sami nadajemy jej wartość i rangę.

Każdy człowiek np. ma na innej wysokości oczy i uszy, ma innej wielkości dłonie i stopy. Składamy się z dwóch połówek. Każda połówka jest inna. Różnią się od siebie. Uzależniając nasze szczęście od usytuowania naszych oczy czy uszu względem siebie odbieramy sobie wolność, a wolność daje radość i zmniejsza nasz stres. A jak wiadomo, stres zabija szybciej niż alkohol. Pijąc alkohol nałogowo przez 20 lat można umrzeć. Stresując się przez 10 lat z taką samą intensywnością jak przy piciu alkoholu można umrzeć znacznie szybciej. Różnica polega w odczuwaniu i postrzeganiu. Gdy pijesz alkohol masz przeważnie na myśli zabawę, miłe spędzenie czasu i relaks. Stresując się czujesz napięcie mięśniowe, rozdrażnienie, osłabienie. Twoje narządy wewnętrzne są jeszcze szybciej degradowane i niszczone. Podobnie jest z kompleksami. Gdy jakaś część ciała nas stresuje, to zaczynamy się szybciej starzeć. Dużo szybciej.

Widzieliście kiedykolwiek alkoholika, który ma jakieś kompleksy, po za wstydem wynikającym ze swego nałogu? On widzi świat inaczej. Widzi go dużo prościej. Nie zastanawia się, że nie ma palca u dłoni lub że jest kulawy. Dla niego to nie jest ważne. Gdy on nie wyolbrzymia swoich fizycznych uwarunkowań, to nikt inny też tego nie robi. Alkoholik mimo swoich szkodliwych ciągów pijackich żyje na luzie. Jego lewa półkula jest ciągle zagłuszona przez alkohol, a lewa półkula, to logina i analiza. To dlatego tak wiele dziewcząt traci dziewictwo pod wpływem alkoholu.

Można powiedzieć: „no tak, ale przecież ja nie jestem alkoholikiem i mam swój rozum, widzę co jest nie tak, widzę co się dzieje. Wiem, że moje ciało nie jest takie jak ja bym tego chciał.” Przyznam Ci racje. Ciało jest takie jakie jest. Człowiek stworzył wiele narzędzi umożliwiających mu zmienianie jego ciała. Jest chirurgia plastyczna, jest odsysanie tłuszczu, są kosmetyki i sport. Istnieje medycyna konwencjonalna i medycyna niekonwencjonalna. Zanim więc przejdziemy dalej, to zastanówmy się nad jedną ważną kwestią. Otóż każdy chce być taki, jaki ma w głowie idealny obraz samego siebie. Ten obraz, to wyobrażenie, myśli i uczucia na ten temat, które powstały w wyniku naszych rozmyślań, naszych obserwacji, naszych potrzeb, celów i pożądań.

Kiedyś oglądałem film o człowieku, który nie miał rąk i nóg w polskiej wersji językowej:

Click here to view the embedded video.

Powiedział, że jego marzeniem jest przytulić kiedyś swoją żonę, której obecnie jeszcze nie ma. Jego marzenie jest w tym momencie niemożliwe do zrealizowania, ponieważ nie ma rąk. Ktoś inny mógł by sobie marzyć, że kiedyś może uda mu się przebiec 100 metrów szybciej niż obecny rekord świata (9,69 z dnia 18.08.2008) mając niesprawne nogi, a ktoś inny marzy o bujnej czuprynie będąc łysym. Trzeba przeliczać cele na obecne możliwości. Trzeba siebie zaakceptować.

W niektórych krajach, np. w Chinach ludzi są bardzo niscy. Dla nich to jest normalne. Mają taki wzrost i nawet tego nie zauważają. Gdy by taki Chińczyk pojechał sobie do innego kraju i tam zamieszkał, to mógł by po jakoś czasie wpaść w kompleks związany ze swoim wzrostem. Mógłby, ale niekoniecznie. To jak on siebie widzie zależy od niego i od otoczenia. Jeśli jego życie po zmianie zamieszkania wymagało by od niego większego wzrostu, to zmienił by sposób postrzegania samego siebie i faktycznie mógł by się nabawić kompleksu, ale niekoniecznie. Podobnie mogłoby być np. z rozstępami na jego brzuchu (pewnie by ich nigdy nie miał, bo jest bardzo mały). Otóż, gdy zasłonimy część ciała, która wywołuje w nas wstyd, to ten wstyd znika. Dzieje się tak dlatego, bo nikt nie widzi tej części ciała i nie ocenia nas.

Należy jeszcze powiedzieć o potrzebach. Otóż potrzeby wywoływane są przez nasze świadome i nieświadome myśli, które z kolej wywołują emocje. Nasze pożądania nakładają na nas filtr przez który widzimy siebie, innych i cały świat. Pożądania prawie zawsze prowadzą na manowce, ponieważ pochodzą z ego. Umysł, który jest ogarnięty pożądaniami nie myśli trzeźwo i przytomnie. Jego myśli i uczucia podążają w kierunku ulotnych pragnień, które często po zaspokojeniu okazują się zwykłą niepotrzebną kpiną. Im więcej niepowodzeń, ty niższa samoocena.

Kompleksy zależą od samooceny. Im niższa samoocena, tym większe kompleksy i większe poczucie winy. Człowiek odpowiednio postrzegający siebie i rozumiejący na jakich zasadach funkcjonuje jego psychika, nie będzie miał kompleksów. Kompleks, to tylko i wyłącznie błędne postrzeganie samego siebie i wszechświata, to uzależnianie się od reakcji innych ludzi, to nadawanie siły czemuś, co istnieje tylko, gdy to coś różni się w naszym mniemaniu i innych mniemaniu o normalności. A czym tak naprawdę jest normalność? Każdy jest przecież inny. Często odmienność bywa kompleksem, bo wynika z chęci przynależności do grupy, do społeczeństwa.

Wyobraź sobie co by było, gdy by nagle zniknęli wszyscy ludzie. Gdy by nie było nikogo, kto ocenia i kto krytykuje. Wyobraź sobie, że nagle zostajesz całkowicie sam bez oceniających oczu. Nikt na Ciebie nie patrzy i nikt Ci nic nie mówi. Są tylko zwierzęta, które akceptują Cię taką jak jesteś. Jest tylko przyroda, która zawsze Ci sprzyja i daje wszystko czego potrzebujesz. Czy wtedy nadal będziesz miał jakieś kompleksy? Nie wydaje mi się.

Uniezależniając swoje reakcję od reakcji innych oraz uniezależniając siebie od reakcji innych stajesz się silną osobą, która nie ma kompleksów ani żadnych powodów do ich stwarzania. Dla Ciebie nie istnieją wady ponieważ nikt ich w Tobie nie dostrzega. Każdy widzi to, jakim się jest wspaniałym człowiekiem i jak świetnie potrafi się poruszać się wśród innych ludzi. Widzą jak rewelacyjnie sobie radzisz pod czas, gdy wielu sobie nie radzi. Uwierz mi, że wielu zupełnie sobie nie radzi. Widząc, że Ty idziesz do przodu bez względu na okoliczności zaczynają w Tobie dostrzegać przywódcę, kogoś, kto jest ich liderem, ich nauczycielem i opiekunem. Takie osoby mają zawsze grono zwolenników i sprzymierzeńców, ponieważ mają swój cel w życiu, a inni nie mając celu podążą za nim.

Skup teraz uwagę na swojej fizycznej lub psychicznej wadzie. Przywołaj ją z pamięci. A teraz uśmiechnij się do niej. Zrób to szczerze. Uśmiechnij się do niej tak, jak najcieplej tylko potrafisz. Najserdeczniej. Powiedz sobie w myślach lub na głos, że ją kochasz i uwielbiasz i jest częścią Ciebie więc ją w pełni akceptujesz. Niech wewnętrzny uśmiech rozpromienieje w Tobie, niech ogarnie całe Twoje ciało. Poczuj swój uśmiech w całym ciele. Podaruj go sobie. Przecież na to zasługujesz. Ciesz się tym co odczuwasz i pozwól sobie na pełne nieskrępowane przejawianie samego siebie w taki właśnie sposób.

Jeśli poczułeś jakiś opór z uśmiechnięciem się do tej części ciała lub umysłu, tym bardziej powinieneś się uśmiechnąć. Jeśli czujesz wściekłość i złość, to przeczytaj jeszcze raz poprzednią część zaczynając od: „Skup teraz uwagę…”. To jest bardzo ważne. Wewnętrzny uśmiech uzdrawia i usuwa napięcia. Likwiduje niechęć i pozwala na akceptację. Czytaj te słowa do skutku, aż w pełni zaakceptujesz siebie i wszystko co z Tobą związane. Czy to, co wcześniej wydawało się komuś kompleksem nadal pozostaje kompleksem? Czy może staje się integralną częścią Ciebie, częścią całości, która idealnie współgra? Przemyśl to.

Autor: Tomasz Kaczmarzyk.