Przy każdym z kolejnych pytań pomyśl o opisanej rzeczy, osobie i miejscu i zaznacz zmysł (zmysły), które przychodzą Ci do głowy. Uświadom sobie własne myśli, zanim zasugerujesz się przykładami przy każdej opcji.

Możesz zaznaczyć tyle zmysłów, ile rzeczywiście uruchamiasz przy każdym pytaniu, na przykład jeden zmysł w jednym pytaniu, a w drugim pięć zmysłów.

Przechodź po kolei do następnych pytań i odpowiadaj na nie od razu.

1. Benzyna:
a) obraz pewnego rodzaju, np. samochód, stacja benzynowa;
b)dźwięk, np. szum benzyny wlewanej do baku, dźwięk eksplozji;
c) dotyk, np. uchwytu wlewu pompy paliwowej;
d)zapach, np. zapach benzyny;
e) smak, np. smak benzyny (zakładając, że jest Ci znany).

2.Najlepszy przyjaciel:
a)dźwięk, np. dźwięk jego głosu;
b)emocja, np. Twoje uczucia względem niego;
c) zapach, np. zapach jego wody toaletowej;
d)smak np. smak zjedzonego razem posiłku;
e) obraz, np. jego wygląd lub miejsce, gdzie byliście razem.

3. Najlepszy sposób spędzania czasu:
a)dźwięki związane z robieniem tego, np. dźwięk głosu ludzi lub odgłosów
odchodzących z otoczenia;
b)smak, np. smak ulubionego dania;
c) zapach, np. zapach unoszący się w powietrzu;
d)obraz, np. miejsce pobytu lub osoba, z którą spędzasz czas;
e) dotyk lub emocja, np. jak czujesz się, kiedy myślisz o spędzaniu
czasu w ten sposób, odczuwanie mięśni pracujących w Twoim ciele.

4. Co robiłeś wczoraj:
a) smak pewnego rodzaju, np. posiłku;
b)wyobrażenie lub obraz, np. miejsca, gdzie byłeś;
c) odgłos, np. rozmowy;
d)dotyk, wrażenie lub emocja;
e) zapach, np. zapach unoszący się w powietrzu.

5. Chwile, których nie wspominasz najlepiej:
a) zapach, np. czegoś niemiłego;
b)dźwięk, np. coś, co usłyszałeś lub mówiłeś do siebie;
c) smak, np. smak niesmacznego posiłku;
d)obraz, np. dotyk czegoś, emocja, jak się wtedy czułeś;
e) to, co wtedy czułeś.

6. Twoja ulubiona restauracja:
a) dotyk lub emocja, np. jak się czujesz, kiedy tam jesteś;
b) co widzisz, np. ludzie, z którymi jesteś, otoczenie;
c) co słyszysz, np. rozmowę, muzykę;
d) smak, np. jedzenia;
e) zapach, np. zapach rozchodzący się po kuchni.

7. Coś z Twojego dzieciństwa:
a) zapach, aromat, np. perfum
b)dotyk lub emocja;
c) obraz;
d)dźwięki lub głosy;
e) smak.

8. Twoja praca:
a)dźwięk, np. maszyn lub głosy ludzi;
b)obraz, np. tego, nad czym pracujesz;
c) zapach, np. otoczenia;
d)dotyk lub emocja, np. faktura jakiegoś materiału lub Twoje uczucia
wobec pracy;
e) smak.

9. Gdzie będziesz jutro:
a)wyobrażenie lub obraz;
b)emocja lub dotyk;
c) smak;
d)zapach lub aromat;
e) dźwięk.

10. Coś, co trudno jest Ci zrobić:
a)wyobrażenie lub obraz;
b)smak;
c) dźwięk lub rozmowa prowadzona ze sobą;
d)emocja lub dotyk;
e) zapach.

11. Coś, co odbierasz jako nagrodę:
a) emocja, np. poczucie satysfakcji, lub dotyk, taki jak fizyczne
doznanie związane z uprawianiem sportu;
b) smak;
c) zapach;
d) dźwięk, np. to, co do siebie mówisz, lub odgłosy dochodzące
z otoczenia;
a) obraz i to, co on przedstawia.

12. Coś, co Cię bawi:
a)dźwięk, np. to, co ktoś mówi lub co słyszysz;
b)obraz, np. czegoś lub kogoś;
c) emocja, np. wrażenie rozbawienia lub fizyczny dotyk;
d)smak;
e) zapach.

13. Cel, jaki planujesz osiągnąć w przyszłości:
a) co widzisz;
b) co słyszysz;
c) co czujesz;
d) czujesz jego smak;
e) czujesz jego zapach.

14. Twoje oczekiwania co do reszty tygodnia:
a) co widzisz;
b)emocje, których się spodziewasz;
c) aromat;
d)smak;
e) uczucie.

15. W tej chwili:
a) czujesz jakiś zapach:
b)widzisz coś konkretnego;
c) słyszysz;
d)czujesz jakiś smak;
e) coś odczuwasz.

Źródło: Knight S., NLP w biznesie, Wydawnictwo Helion, Gliwice 2006.

Autor: Wanda Szulc. Od wielu lat zajmuje się coachingiem i pomaganiem innym ludziom w osiąganiu nowych stopni rozwoju osobistego. Jest też autorką książki
Coaching. Misja życia.

Przede wszystkim, by zaistniał jakikolwiek konflikt, muszą istnieć dwie jego strony. W NLP nazywamy je subtożsamościami lub prościej – częściami nas. Mówimy wtedy, że jedna część danej osoby chce jednego, a druga czego innego. Z jednej strony chcemy wstać, z drugiej pospać jeszcze pięć minut. Chcemy wykonać jakieś zadanie, wypełnić obowiązki, ale przecież możemy to zrobić później, a teraz odpocząć lub zrobić coś przyjemnego…

Nie znaczy to wcale, że mamy w głowach kilka oddzielnych istot. Po prostu motywy naszego działania w niektórych sytuacjach prowadzą nas do kilku, wykluczających się wzajemnie, rozwiązań.

Co decyduje o tym, które rozwiązanie wybierzemy? Oczywiście emocje, które są motorem działania naszej podświadomości. To między innymi dlatego niektórzy potrafią doskonale planować swoją przyszłość, są w stanie dokładnie ją zobaczyć i odczuć, ale nie są w stanie wprowadzić jej w życie.

Właśnie dlatego, że na pewnym etapie ich działania pojawia się konflikt.

Co możesz zrobić w sytuacji, gdy wyznaczasz cel, a wewnętrznie czujesz, że „coś jest nie tak” i, że jakaś część Ciebie wcale nie chce jego spełnienia?

Przyjrzyjmy się klasycznemu wzorcowi przekładania na później:
1. – Muszę to teraz zrobić.
2. – Hmm… a może zrobię to jutro… a dzisiaj zajmę się czymś innym…
3. – Taaaaaaakkkk, przecież nic się nie stanie jak to zrobię jutro.
4. – Ufff, uwolniłem się od problemu…

Są to oczywiście dialogi wewnętrzne. Tej prostej strategii używają miliony ludzi – jeśli więc jest Ci znajoma – spokojnie, nie jesteś sam. :)

Zanalizujmy teraz sprawę dokładnie. Jest ona przegrana już praktycznie od punktu 1, gdzie użyte jest słowo „muszę”. Zastanów się – jakie generuje ono emocje w Twoim ciele? Lubisz musieć? Słowo to presuponuje przymus, tzn. narzucenie nam czegoś i zabranie możliwości samo decydowania, czy zmiany kierunku naszego działania.

Punkt 2 to właśnie działanie części nas, której nie podoba się nasz cel. Ten dialog zazwyczaj wymawiamy określonym, bagatelizująco-deprymującym, tonem głosu. Reakcja naszego wnętrza jest natychmiastowa – od razu więc, w pkt. 3, przyznajemy sobie sami rację. Kulminacyjny moment to punkt 4, gdzie możemy wreszcie poczuć ulgę…

Jak więc zatrzymać tę strategię, która najczęściej zamienia się w niekończący się łańcuch?

Przede wszystkim, jeśli je masz, pozbądź się przekonania, że część Ciebie, która odpowiada za odkładanie na później, jest Twoim wrogiem. Wielu ludzi wyciąga taki wniosek, gdyż myślą, że celem tej części jest przeszkadzanie im. A najczęściej jest właśnie odwrotnie.

Zadaj sobie teraz pytanie – co chcę osiągnąć i co osiągam przez to, że przekładam rzeczy na później?

Jeśli pierwsza odpowiedź, którą usłyszysz w głowie będzie w stylu:
„Nic nie osiągam! Nienawidzę tego! To jest złe i nic mi nie daje!”, zastanów się głębiej. To, że nie akceptujesz pozytywnych intencji przekładania nie znaczy, że ich nie ma.

Co więc zyskujesz przekładając obowiązki na później? Ulgę i chwilowy spokój? Przekonanie, że to Ty decydujesz co jest do zrobienia? Oddalenie ewentualnego stresu czy oceny wykonanej przez Ciebie pracy? Relaks zamiast wysiłku?

Nasza podświadomość nie ma negatywnych celów, jak np. „Nie chcę tego robić”. Tworzy cele pozytywne, np. „Chcę wykonać to, zamiast tamtego”. I zawsze kieruje się najsilniejszą pozytywną i negatywną emocją. Tzn. dąży do szczęścia i bezpieczeństwa, a ucieka od zagrożenia i stresu.

Zamiast walczyć więc ze sobą (jest to z resztą nierówna walka), sprawdź, co jest, tak naprawdę, celem danej części. Jeśli jest to uniknięcie przykrych, negatywnych emocji – problem jest nie w tym, że masz coś wykonać, ale w tym, jak to zadanie interpretujesz.

Zapytaj się sam lub sama siebie – z jakimi emocjami kojarzy Ci się dane zadanie? Czy jesteś pewny, że się uda? Czy jesteś pewny, że jeśli się nie uda, pogodzisz się z tym i przyjmiesz to pozytywnie?

Odpowiedzi, które otrzymasz, to drogowskazy do zmiany. Idź za nimi, aż dojdziesz do konkretów. Zadawaj pytania typu: „Co dokładnie w wykonywaniu tego, wywołuje u mnie stres?”. „Czego dokładnie się boję?”.

Na końcu, gdy będziesz mieć już swoją listę, potraktuj każdy punkt, jako etap na drodze do realizacji Twojego celu. Spytaj się siebie co możesz zrobić, aby „zabezpieczyć” każdy z tych etapów. Jeśli np. otrzymałeś lub otrzymałaś odpowiedź: „Boję się tego, jak inni ocenią moją pracę.”, spytaj się: „Jak mogę zapewnić sobie najwyższy możliwy poziom spokoju w związku z moją pracą?”. Odpowiedzi, jak np.: „Przyłożyć się do niej, spytać innych o opinie, sprawdzić dokładnie skończoną pracę.” od razu zacznij wcielać w życie. Jeśli zrealizujesz je wszystkie, część, która odciągała Cię od danej czynności po prostu zniknie (połączy się z Tobą), ponieważ nie będzie miała motywów – powodów istnienia.

A Ty zaczniesz w końcu realizować swoje cele.
Z życzeniami wielu sukcesów osiągniętych teraz, zamiast później,

Michał Jankowiak